Żony poetów to te co mają

Jakby jeszcze jednego świętego na głowie

Który jednak nic gratis z nieba nie dostaje

A na widok szynki robi oczy krowie



Żony poetów wyganiają spod łóżka kurzu myszkę

W balii Pegaza myją ryżową szczotką

Księgę poety jak ministrant za nim noszą

Resztką ze stołu poety dzielą się z kotką



Żony poetów to są amazonki spod Pegaza znaku

Co walczą dla poety o atrament i cukier i papier

Żony poetów są między obłokiem a podłóg myciem

Ich rajski chleb jest piołunu obsypany makiem



One mają w sobie coś z ptaka i leśnej wróżki

Ich świata melon zielony daleko rośnie od ludzkich dróg

Od ludzi mają widły plotek które dziobią ich nóżki

Od poetów serca czerwony głóg


Z wszystkich domów

najbardziej kocham wagon towarowy



Pusty wagon

w którym można mieszkać

na słomie



Jedzie się niewiadomo dokąd

i ty jedziesz przygrywając sobie

na harmonijce ustnej



W nocy śpisz na dachu

leżąc na brzuchu



Wspominasz kobiety

które płakały przez ciebie



I ta przez którą

chciałeś podciąć

wiersze

nie była warta tego

jak i Ty nie byłeś wart miłości

którą

wyniesiono na noszach



Byłeś przy tym i poszedłeś

zmieszany z drzewami

parku



Dobrze

że leżę na grzbiecie

grając na harmonijce ustnej

na dachu kolejki

Rzepiedź-Komańcza



Przebaczą mi

wszystkie liście

jesieni



Nieziemskie

światła