Żony poetów to te co mają

Jakby jeszcze jednego świętego na głowie

Który jednak nic gratis z nieba nie dostaje

A na widok szynki robi oczy krowie



Żony poetów wyganiają spod łóżka kurzu myszkę

W balii Pegaza myją ryżową szczotką

Księgę poety jak ministrant za nim noszą

Resztką ze stołu poety dzielą się z kotką



Żony poetów to są amazonki spod Pegaza znaku

Co walczą dla poety o atrament i cukier i papier

Żony poetów są między obłokiem a podłóg myciem

Ich rajski chleb jest piołunu obsypany makiem



One mają w sobie coś z ptaka i leśnej wróżki

Ich świata melon zielony daleko rośnie od ludzkich dróg

Od ludzi mają widły plotek które dziobią ich nóżki

Od poetów serca czerwony głóg


Złocisty modrzew w ciemności

wskazywał mi drogę do Ciebie

jesieni płonącym mieczem



- teraz

patrzy tylko na mnie

i nic nie mówią Jej rękawy

marszczone zdumieniem



Nie mówi słowa

Jej bluzka wyszyta

tutejszym krajobrazem



Wyszyta

w dziką różę

serca



Jest spokojna

i jest zwykły

pełen sprzętów dzień



I stoimy

naprzeciw bez słowa

na wąskiej kładce

- podłogi

pod którą szumi

dziki nasz żywot



I widzę

w jej oczach odbite

dwie cerkwie

pełne łez



I ona wodzi

moje szronem

pokryte włosy



Dla których kiedyś

zdjęła

z siebie bez słowa

dwudziestoletni dzień