Wokół góry góry i góry

I całe moje życie w górach

Ileż piękniej drozdy leśne śpiewają

Niż śpiewak płatny na chórach



Jak łasiczki ścieżka w śniegach

Droga życia była kręta

Teraz z lasów zeszła na mnie

Młodych jodeł zieleń święta



Nie ludzką ręką malowany

Jest wielki smutek duszy mojej

Lecz nawet złockiej ikonie

Ja nigdy nic nie powiem



Ważne są tylko modre kopuły pieśni

Które na górze wysokiej zostaną

Nikt nie szuka inicjałów cieśli

Gdy cieśle dom postawią



Przyjaciele drodzy którzy jemioły czcicie

Dobrze że chodzicie światem

Wkrótce jodełkę zieloną spalicie

Aby darzyła was ciepłym latem



Wokół lasy i wiatr

I całe życie w wiatru świstach

Wszyscy których kocham wita was

Modrzewia ikona złocista


Żony poetów to te co mają

Jakby jeszcze jednego świętego na głowie

Który jednak nic gratis z nieba nie dostaje

A na widok szynki robi oczy krowie



Żony poetów wyganiają spod łóżka kurzu myszkę

W balii Pegaza myją ryżową szczotką

Księgę poety jak ministrant za nim noszą

Resztką ze stołu poety dzielą się z kotką



Żony poetów to są amazonki spod Pegaza znaku

Co walczą dla poety o atrament i cukier i papier

Żony poetów są między obłokiem a podłóg myciem

Ich rajski chleb jest piołunu obsypany makiem



One mają w sobie coś z ptaka i leśnej wróżki

Ich świata melon zielony daleko rośnie od ludzkich dróg

Od ludzi mają widły plotek które dziobią ich nóżki

Od poetów serca czerwony głóg