Jesienna krzątanina drzew

Góra zeszła na brzeg

łapie ryby jak niedźwiedź



Jesienna krzątanina drzew

Poprad unosi białą sukienkę miłości

nie znam już twarzy

opartej kiedyś o góry jak ikona



Jesienna krzątanina sumień

Wiele rzeczy stary nie pojmuję

Błąkam się po świecie jak po domu ciemnym

z oknami usianymi gwiazdami



Gwiazdy wróżyły mi samotność

i to się potwierdza gdyż prócz zwierząt

i ptaków nie mam przyjaciół

prócz swetra który ma jeszcze

bijące serce



I wiesz chciałem ci coś powiedzieć

lecz rozpaliłem jesień na cały horyzont

i wszystko poszło z dymem



I może to lepiej



Zagraj mi tylko na harmonijce

te czerwone lecące liście

daleki gwizd pociągu wśród gór

małą sukienkę miłości

i zagraj mi moją wolność

która rani wszystkich

do krwi jak głóg


Żony poetów to te co mają

Jakby jeszcze jednego świętego na głowie

Który jednak nic gratis z nieba nie dostaje

A na widok szynki robi oczy krowie



Żony poetów wyganiają spod łóżka kurzu myszkę

W balii Pegaza myją ryżową szczotką

Księgę poety jak ministrant za nim noszą

Resztką ze stołu poety dzielą się z kotką



Żony poetów to są amazonki spod Pegaza znaku

Co walczą dla poety o atrament i cukier i papier

Żony poetów są między obłokiem a podłóg myciem

Ich rajski chleb jest piołunu obsypany makiem



One mają w sobie coś z ptaka i leśnej wróżki

Ich świata melon zielony daleko rośnie od ludzkich dróg

Od ludzi mają widły plotek które dziobią ich nóżki

Od poetów serca czerwony głóg