Wychodzę na dwór



Huczy przedwiośnie w słupach

Deszcz wyświęca pierwsze zawilce

Poprad brudy zimowe pierze



Dymi kocioł Karpat

Po śniegu lnie niebieskim

Idę ciężko jak niedźwiedź

Mruczę coś do obłoków



Nie wszystkie polowania

Tak się skończyły jak chciałem

Nie każdego wolno

Ciężką swą łapą zabić



Skazany na te góry

Z kilkoma purchawkami cerkwi

Z rezerwatem lip

Drzemię w ich zielonych lochach

Nie przyjmuję radości



Spod śniegu wychodzą łąki

Czarne od trucizny



Skazany na te góry

Idę ciężko jak niedźwiedź

Już dawno obudzony

Z wiary i nadziei


Wokół góry góry i góry

I całe moje życie w górach

Ileż piękniej drozdy leśne śpiewają

Niż śpiewak płatny na chórach



Jak łasiczki ścieżka w śniegach

Droga życia była kręta

Teraz z lasów zeszła na mnie

Młodych jodeł zieleń święta



Nie ludzką ręką malowany

Jest wielki smutek duszy mojej

Lecz nawet złockiej ikonie

Ja nigdy nic nie powiem



Ważne są tylko modre kopuły pieśni

Które na górze wysokiej zostaną

Nikt nie szuka inicjałów cieśli

Gdy cieśle dom postawią



Przyjaciele drodzy którzy jemioły czcicie

Dobrze że chodzicie światem

Wkrótce jodełkę zieloną spalicie

Aby darzyła was ciepłym latem



Wokół lasy i wiatr

I całe życie w wiatru świstach

Wszyscy których kocham wita was

Modrzewia ikona złocista