Wychodzę na dwór



Huczy przedwiośnie w słupach

Deszcz wyświęca pierwsze zawilce

Poprad brudy zimowe pierze



Dymi kocioł Karpat

Po śniegu lnie niebieskim

Idę ciężko jak niedźwiedź

Mruczę coś do obłoków



Nie wszystkie polowania

Tak się skończyły jak chciałem

Nie każdego wolno

Ciężką swą łapą zabić



Skazany na te góry

Z kilkoma purchawkami cerkwi

Z rezerwatem lip

Drzemię w ich zielonych lochach

Nie przyjmuję radości



Spod śniegu wychodzą łąki

Czarne od trucizny



Skazany na te góry

Idę ciężko jak niedźwiedź

Już dawno obudzony

Z wiary i nadziei


Jesienna krzątanina drzew

Góra zeszła na brzeg

łapie ryby jak niedźwiedź



Jesienna krzątanina drzew

Poprad unosi białą sukienkę miłości

nie znam już twarzy

opartej kiedyś o góry jak ikona



Jesienna krzątanina sumień

Wiele rzeczy stary nie pojmuję

Błąkam się po świecie jak po domu ciemnym

z oknami usianymi gwiazdami



Gwiazdy wróżyły mi samotność

i to się potwierdza gdyż prócz zwierząt

i ptaków nie mam przyjaciół

prócz swetra który ma jeszcze

bijące serce



I wiesz chciałem ci coś powiedzieć

lecz rozpaliłem jesień na cały horyzont

i wszystko poszło z dymem



I może to lepiej



Zagraj mi tylko na harmonijce

te czerwone lecące liście

daleki gwizd pociągu wśród gór

małą sukienkę miłości

i zagraj mi moją wolność

która rani wszystkich

do krwi jak głóg