Wychodzę na dwór



Huczy przedwiośnie w słupach

Deszcz wyświęca pierwsze zawilce

Poprad brudy zimowe pierze



Dymi kocioł Karpat

Po śniegu lnie niebieskim

Idę ciężko jak niedźwiedź

Mruczę coś do obłoków



Nie wszystkie polowania

Tak się skończyły jak chciałem

Nie każdego wolno

Ciężką swą łapą zabić



Skazany na te góry

Z kilkoma purchawkami cerkwi

Z rezerwatem lip

Drzemię w ich zielonych lochach

Nie przyjmuję radości



Spod śniegu wychodzą łąki

Czarne od trucizny



Skazany na te góry

Idę ciężko jak niedźwiedź

Już dawno obudzony

Z wiary i nadziei


Byłem poetą uznanym

więc dawno nie siedziałem

tak zwyczajnie na trawie

i trawa nie była uznana

tylko zielona

W oddali wieczerniał 

Wawel

Siedziałaś ze mną

mała jak Księżyc

twe warkocze

nad trawą

jak jaskółki śmigały

i w twych piersiach

serce jak jaskółka

latało

Mówiliśmy zwyczajnie

bez pomocy metafor

ja stary faun

ty prawie dziecko

Siedziałaś ze mną

mała jak Księżyc

Coraz wyżej

na mgłach