W mieście

nie było już zimy

tu w górach

śnieg wskazuje mi jeszcze

twe błękitne ślady

i tropię cię jak sarnę

i pędzisz i nie wiem

czy to chmury skłębione

czy włosy twoje



I przystajesz schwytana

jak łania

w jodłowe gałązki

pożądań



I piersi twe

przedwiośniem są ciężkie



Lecz ty wiesz

i ja wiem

że mogę cię dotknąć

tylko wierszem


Jesienna krzątanina drzew

Góra zeszła na brzeg

łapie ryby jak niedźwiedź



Jesienna krzątanina drzew

Poprad unosi białą sukienkę miłości

nie znam już twarzy

opartej kiedyś o góry jak ikona



Jesienna krzątanina sumień

Wiele rzeczy stary nie pojmuję

Błąkam się po świecie jak po domu ciemnym

z oknami usianymi gwiazdami



Gwiazdy wróżyły mi samotność

i to się potwierdza gdyż prócz zwierząt

i ptaków nie mam przyjaciół

prócz swetra który ma jeszcze

bijące serce



I wiesz chciałem ci coś powiedzieć

lecz rozpaliłem jesień na cały horyzont

i wszystko poszło z dymem



I może to lepiej



Zagraj mi tylko na harmonijce

te czerwone lecące liście

daleki gwizd pociągu wśród gór

małą sukienkę miłości

i zagraj mi moją wolność

która rani wszystkich

do krwi jak głóg