W mieście

nie było już zimy

tu w górach

śnieg wskazuje mi jeszcze

twe błękitne ślady

i tropię cię jak sarnę

i pędzisz i nie wiem

czy to chmury skłębione

czy włosy twoje



I przystajesz schwytana

jak łania

w jodłowe gałązki

pożądań



I piersi twe

przedwiośniem są ciężkie



Lecz ty wiesz

i ja wiem

że mogę cię dotknąć

tylko wierszem


Wychodzę na dwór



Huczy przedwiośnie w słupach

Deszcz wyświęca pierwsze zawilce

Poprad brudy zimowe pierze



Dymi kocioł Karpat

Po śniegu lnie niebieskim

Idę ciężko jak niedźwiedź

Mruczę coś do obłoków



Nie wszystkie polowania

Tak się skończyły jak chciałem

Nie każdego wolno

Ciężką swą łapą zabić



Skazany na te góry

Z kilkoma purchawkami cerkwi

Z rezerwatem lip

Drzemię w ich zielonych lochach

Nie przyjmuję radości



Spod śniegu wychodzą łąki

Czarne od trucizny



Skazany na te góry

Idę ciężko jak niedźwiedź

Już dawno obudzony

Z wiary i nadziei