Z wszystkich domów

najbardziej kocham wagon towarowy



Pusty wagon

w którym można mieszkać

na słomie



Jedzie się niewiadomo dokąd

i ty jedziesz przygrywając sobie

na harmonijce ustnej



W nocy śpisz na dachu

leżąc na brzuchu



Wspominasz kobiety

które płakały przez ciebie



I ta przez którą

chciałeś podciąć

wiersze

nie była warta tego

jak i Ty nie byłeś wart miłości

którą

wyniesiono na noszach



Byłeś przy tym i poszedłeś

zmieszany z drzewami

parku



Dobrze

że leżę na grzbiecie

grając na harmonijce ustnej

na dachu kolejki

Rzepiedź-Komańcza



Przebaczą mi

wszystkie liście

jesieni



Nieziemskie

światła


Złocisty modrzew w ciemności

wskazywał mi drogę do Ciebie

jesieni płonącym mieczem



- teraz

patrzy tylko na mnie

i nic nie mówią Jej rękawy

marszczone zdumieniem



Nie mówi słowa

Jej bluzka wyszyta

tutejszym krajobrazem



Wyszyta

w dziką różę

serca



Jest spokojna

i jest zwykły

pełen sprzętów dzień



I stoimy

naprzeciw bez słowa

na wąskiej kładce

- podłogi

pod którą szumi

dziki nasz żywot



I widzę

w jej oczach odbite

dwie cerkwie

pełne łez



I ona wodzi

moje szronem

pokryte włosy



Dla których kiedyś

zdjęła

z siebie bez słowa

dwudziestoletni dzień