Z wszystkich domów

najbardziej kocham wagon towarowy



Pusty wagon

w którym można mieszkać

na słomie



Jedzie się niewiadomo dokąd

i ty jedziesz przygrywając sobie

na harmonijce ustnej



W nocy śpisz na dachu

leżąc na brzuchu



Wspominasz kobiety

które płakały przez ciebie



I ta przez którą

chciałeś podciąć

wiersze

nie była warta tego

jak i Ty nie byłeś wart miłości

którą

wyniesiono na noszach



Byłeś przy tym i poszedłeś

zmieszany z drzewami

parku



Dobrze

że leżę na grzbiecie

grając na harmonijce ustnej

na dachu kolejki

Rzepiedź-Komańcza



Przebaczą mi

wszystkie liście

jesieni



Nieziemskie

światła


Która jej piersi strzeżesz

mieczem płonącym i tarczą

Matko Boża na górze cudów

nie gniewaj się tak bardzo



Po co się mamy ze sobą

w wiklinie nadrzecznej szamotać

wypuść mi lepiej z koszyka

jej dwie gołębice ze złota



Bądź opiekunką mych planów

zamysłów złodziejskich wspomożeniem

i niech się nie trwożą cheruby

jej piersi jagnięcych beczeniem



Która jej dekoltu strzeżesz

jakby swej Jasnej Góry

uchyl w staniku jej furtkę

gdy trzecie zapieją kury



I księżyc zasłoń koroną

mych palców bądź orędowniczką

ja ufunduję ci za to

poemat z wierzą gotycką