Złocisty modrzew w ciemności

wskazywał mi drogę do Ciebie

jesieni płonącym mieczem



- teraz

patrzy tylko na mnie

i nic nie mówią Jej rękawy

marszczone zdumieniem



Nie mówi słowa

Jej bluzka wyszyta

tutejszym krajobrazem



Wyszyta

w dziką różę

serca



Jest spokojna

i jest zwykły

pełen sprzętów dzień



I stoimy

naprzeciw bez słowa

na wąskiej kładce

- podłogi

pod którą szumi

dziki nasz żywot



I widzę

w jej oczach odbite

dwie cerkwie

pełne łez



I ona wodzi

moje szronem

pokryte włosy



Dla których kiedyś

zdjęła

z siebie bez słowa

dwudziestoletni dzień


Wokół góry góry i góry

I całe moje życie w górach

Ileż piękniej drozdy leśne śpiewają

Niż śpiewak płatny na chórach



Jak łasiczki ścieżka w śniegach

Droga życia była kręta

Teraz z lasów zeszła na mnie

Młodych jodeł zieleń święta



Nie ludzką ręką malowany

Jest wielki smutek duszy mojej

Lecz nawet złockiej ikonie

Ja nigdy nic nie powiem



Ważne są tylko modre kopuły pieśni

Które na górze wysokiej zostaną

Nikt nie szuka inicjałów cieśli

Gdy cieśle dom postawią



Przyjaciele drodzy którzy jemioły czcicie

Dobrze że chodzicie światem

Wkrótce jodełkę zieloną spalicie

Aby darzyła was ciepłym latem



Wokół lasy i wiatr

I całe życie w wiatru świstach

Wszyscy których kocham wita was

Modrzewia ikona złocista