Złocisty modrzew w ciemności

wskazywał mi drogę do Ciebie

jesieni płonącym mieczem



- teraz

patrzy tylko na mnie

i nic nie mówią Jej rękawy

marszczone zdumieniem



Nie mówi słowa

Jej bluzka wyszyta

tutejszym krajobrazem



Wyszyta

w dziką różę

serca



Jest spokojna

i jest zwykły

pełen sprzętów dzień



I stoimy

naprzeciw bez słowa

na wąskiej kładce

- podłogi

pod którą szumi

dziki nasz żywot



I widzę

w jej oczach odbite

dwie cerkwie

pełne łez



I ona wodzi

moje szronem

pokryte włosy



Dla których kiedyś

zdjęła

z siebie bez słowa

dwudziestoletni dzień


W górach jest wszystko co kocham

Wszystkie wiersze są w bukach

Zawsze kiedy tam wracam

Biorą mnie klony za wnuka



Zawsze kiedy tam wracam

Siedzę na ławce z księżycem

I szumią brzóz kropidła

Dalekie miasta są niczem



Ja się tam urodziłem w piśmie

Ja wszystko górom zapisałem czarnym

Ja jeden znam tylko Synaj

Na lasce jałowca wsparty



I czerwień kalin jak cyrylica pisze

I na trombitach jesieni głosi bór

Że jedna jest tylko mądrość

Dzieło zdjęte z gór