Złocisty modrzew w ciemności

wskazywał mi drogę do Ciebie

jesieni płonącym mieczem



- teraz

patrzy tylko na mnie

i nic nie mówią Jej rękawy

marszczone zdumieniem



Nie mówi słowa

Jej bluzka wyszyta

tutejszym krajobrazem



Wyszyta

w dziką różę

serca



Jest spokojna

i jest zwykły

pełen sprzętów dzień



I stoimy

naprzeciw bez słowa

na wąskiej kładce

- podłogi

pod którą szumi

dziki nasz żywot



I widzę

w jej oczach odbite

dwie cerkwie

pełne łez



I ona wodzi

moje szronem

pokryte włosy



Dla których kiedyś

zdjęła

z siebie bez słowa

dwudziestoletni dzień


Przy ostach

nie mówcie mi

o róży głupiej

czerwonej gębie



oset

filozof prawdziwy

drogi życia

obserwuje

w kurzu opończy



tworzy

wspaniałą dekorację

pielgrzymek



W secesji

zrobił pewną karierę

niestety

źle pojęty

wycofał się



z powrotem 

na suche wyżyny



dziś

od księży wiodących

pielgrzymki

nauczył się

sztuki gestu



stał się

najgłebszym z chwastów



postać swą 

na grunty dramatyczne

kamieniste

przenosi



przez ludzi

nie zrozumiany

piękno swe

drapieżne i świetliste

w mroku ukazuje



gniewny i skrzydlaty

aniołów jest

nowoczesnych

najwspanialszym wzorem