Która jej piersi strzeżesz

mieczem płonącym i tarczą

Matko Boża na górze cudów

nie gniewaj się tak bardzo



Po co się mamy ze sobą

w wiklinie nadrzecznej szamotać

wypuść mi lepiej z koszyka

jej dwie gołębice ze złota



Bądź opiekunką mych planów

zamysłów złodziejskich wspomożeniem

i niech się nie trwożą cheruby

jej piersi jagnięcych beczeniem



Która jej dekoltu strzeżesz

jakby swej Jasnej Góry

uchyl w staniku jej furtkę

gdy trzecie zapieją kury



I księżyc zasłoń koroną

mych palców bądź orędowniczką

ja ufunduję ci za to

poemat z wierzą gotycką


Pełnia rośnie jak w dzieży 



Dom rośnie w pełni 



Rosnę na krześle przed domem 



Dom rzuca dom na kilometr 



Krzesło ze mną na krześle na kilometr 



Komin jak drzewo wędruje daleko 



Bo coraz bardziej 



rzucało i wydłużało do rana 



Dopiero 



uszło 



oklapło 



dom się pozbierał 



i my 



zeszliśmy z księżyca 



jak ze strychu