Która jej piersi strzeżesz

mieczem płonącym i tarczą

Matko Boża na górze cudów

nie gniewaj się tak bardzo



Po co się mamy ze sobą

w wiklinie nadrzecznej szamotać

wypuść mi lepiej z koszyka

jej dwie gołębice ze złota



Bądź opiekunką mych planów

zamysłów złodziejskich wspomożeniem

i niech się nie trwożą cheruby

jej piersi jagnięcych beczeniem



Która jej dekoltu strzeżesz

jakby swej Jasnej Góry

uchyl w staniku jej furtkę

gdy trzecie zapieją kury



I księżyc zasłoń koroną

mych palców bądź orędowniczką

ja ufunduję ci za to

poemat z wierzą gotycką


Siedzi przy stole

pióro stoi jak szkapa

żaden jej rozkaz nie niesie



Nagle

ni stąd ni zowąd

uczucie pędzi jak płomień

poematu zboczem

jak górskim zboczem

pędzi jesień



Pióro rzuca się w cwał!

przelatują światy

turkoczą

strona za stroną



Ja przytrzymuję tylko

czapkę

żeby nie spaść

ze stołu