Byłem poetą uznanym

więc dawno nie siedziałem

tak zwyczajnie na trawie

i trawa nie była uznana

tylko zielona

W oddali wieczerniał 

Wawel

Siedziałaś ze mną

mała jak Księżyc

twe warkocze

nad trawą

jak jaskółki śmigały

i w twych piersiach

serce jak jaskółka

latało

Mówiliśmy zwyczajnie

bez pomocy metafor

ja stary faun

ty prawie dziecko

Siedziałaś ze mną

mała jak Księżyc

Coraz wyżej

na mgłach


W mieście

nie było już zimy

tu w górach

śnieg wskazuje mi jeszcze

twe błękitne ślady

i tropię cię jak sarnę

i pędzisz i nie wiem

czy to chmury skłębione

czy włosy twoje



I przystajesz schwytana

jak łania

w jodłowe gałązki

pożądań



I piersi twe

przedwiośniem są ciężkie



Lecz ty wiesz

i ja wiem

że mogę cię dotknąć

tylko wierszem