Byłem poetą uznanym

więc dawno nie siedziałem

tak zwyczajnie na trawie

i trawa nie była uznana

tylko zielona

W oddali wieczerniał 

Wawel

Siedziałaś ze mną

mała jak Księżyc

twe warkocze

nad trawą

jak jaskółki śmigały

i w twych piersiach

serce jak jaskółka

latało

Mówiliśmy zwyczajnie

bez pomocy metafor

ja stary faun

ty prawie dziecko

Siedziałaś ze mną

mała jak Księżyc

Coraz wyżej

na mgłach


Złocisty modrzew w ciemności

wskazywał mi drogę do Ciebie

jesieni płonącym mieczem



- teraz

patrzy tylko na mnie

i nic nie mówią Jej rękawy

marszczone zdumieniem



Nie mówi słowa

Jej bluzka wyszyta

tutejszym krajobrazem



Wyszyta

w dziką różę

serca



Jest spokojna

i jest zwykły

pełen sprzętów dzień



I stoimy

naprzeciw bez słowa

na wąskiej kładce

- podłogi

pod którą szumi

dziki nasz żywot



I widzę

w jej oczach odbite

dwie cerkwie

pełne łez



I ona wodzi

moje szronem

pokryte włosy



Dla których kiedyś

zdjęła

z siebie bez słowa

dwudziestoletni dzień