Przez ten rodowód

Przez ten sejmik słów

Pełen zgiełku Harasymowiczów

Idąc jak przez

Wojsk ulicę

Czy mam przerąbać szablą

Na pół ten stół

Czy mam go spalić

Jak Gonta - dwór

Razem z pradziadów portretami

Którym podkręca wąsa

Moja świadomość



Czy mam zakopać w ziemi

Krzywą szablę fantazji



Chyba że

Jak pradziadowie

Dwie chorągwie

Jak przy namiocie

Zatknę przy stole



Jedną

Z lackim Karolem

Krasną drugą

Z Archaniołem


Jesienna krzątanina drzew

Góra zeszła na brzeg

łapie ryby jak niedźwiedź



Jesienna krzątanina drzew

Poprad unosi białą sukienkę miłości

nie znam już twarzy

opartej kiedyś o góry jak ikona



Jesienna krzątanina sumień

Wiele rzeczy stary nie pojmuję

Błąkam się po świecie jak po domu ciemnym

z oknami usianymi gwiazdami



Gwiazdy wróżyły mi samotność

i to się potwierdza gdyż prócz zwierząt

i ptaków nie mam przyjaciół

prócz swetra który ma jeszcze

bijące serce



I wiesz chciałem ci coś powiedzieć

lecz rozpaliłem jesień na cały horyzont

i wszystko poszło z dymem



I może to lepiej



Zagraj mi tylko na harmonijce

te czerwone lecące liście

daleki gwizd pociągu wśród gór

małą sukienkę miłości

i zagraj mi moją wolność

która rani wszystkich

do krwi jak głóg